Charakterystyka pozostałych bohaterów Krzyżaków - klp.pl
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Hugo von Danveld – starosta krzyżacki w Szczytnie, mający wśród braci zakonnych złą opinię. Przeniesiony do Prus na skutek licznych skarg z Sambii. Jest to mężczyzna dość młody, otyły, o twarzy „chytrego piwożłopa” i grubych, wilgotnych wargach. Poniżony przez Juranda, przed którym uciekł ze strachu, stanął przed sądem rycerskim i został uniewinniony dzięki złożonemu krzywoprzysięstwu.

Danveld jest człowiekiem pozbawionym moralności i wszelkich skrupułów. Z natury jest okrutny, bestialski i lubieżny. Danusia rozbudza w nim pożądanie, a nienawiść do Juranda przyczynia się, że to właśnie Hugo knuje plan porwania dziewczyny, pragnąc zemścić się na jej ojcu i licząc na to, że będzie mógł zatrzymać ją dla siebie. Z zimną krwią zabija de Fourcy’ego, kiedy ten zamierza powiadomić księcia o spisku braci zakonnych. Widok Juranda, błagającego o oddanie córki, sprawia mu przyjemność. Ostatecznie ginie z rąk pana ze Spychowa, wzbudzając jego gniew, kiedy pochyla się nad nim, mówiąc, że jeżeli odda mu Danusię, to tylko z jego bękartem.

Rotgier – młody zakonnik, syn Zygfryda de Lve z nieprawego łoża, jeden z czterech braci zakonnych, którzy uknuli spisek przeciwko Jurandowi ze Spychowa i porwali jego córkę. Znany jest z waleczności, brał udział w wielu wojnach i stawał do pojedynków z najznamienitszymi rycerzami w Europie. Jest mężczyzną sprytnym, silnym, wyróżniającym się przebiegłością, osiągającym swoje cele za pomocą kłamstw i obłudy. Składa fałszywe oskarżenia przeciwko Jurandowi, choć był świadkiem wydarzeń na zamku w Szczytnie i żąda od księcia mazowieckiego ziem spychowskich za krzywdy doznane ze strony rycerza przez Zakon. Zbyt pewny siebie wyzywa rycerzy polskich na sąd Boży i ginie z rąk Zbyszka z Bogdańca w uczciwym pojedynku.

Władysław Jagiełło – postać historyczna, król polski od roku 1386, założyciel dynastii Jagiellonów, od roku 1385 mąż Jadwigi. W powieści Sienkiewicza ukazany jako władca sprawiedliwy i znakomity wódz, dzięki któremu pokonana została potęga Zakonu Krzyżackiego w bitwie pod Grunwaldem. Jest to mężczyzna o czarnych, długich, zwichrzonych włosach, rzedniejących nieco nad czołem, twarzy smagłej i ogolonej, garbatym i dość spiczastym nosie, czarnych, małych, błyszczących oczach i zmarszczkach koło ust. Jego twarz ma dobrotliwy wyraz, choć zarazem czujny. Z natury jest zapalczywy, łatwo wpada w gniew, lecz wrodzoną gwałtowność łagodzi jego szczera pobożność. Sienkiewicz w charakterze króla podkreśla wielokrotnie jego szczerą, graniczącą z uniesieniem i pokorą wiarę w Boga. Każdego dnia uczestniczy w co najmniej trzech mszach oraz zachowuje wstrzemięźliwość w jedzeniu i piciu. Jagiełło ukazany jest jako władca, dążący do pokoju z Zakonem i nawet tuż przed bitwą pod Grunwaldem do ostatniej chwili liczy na zawarcie ugody, nie potrafiąc pogodzić się z przelewaniem krwi chrześcijańskiej. Okazuje się również doskonałym strategiem, co zapewnia zwycięstwo wojsk polskich nad krzyżackimi.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 


  Dowiedz się więcej
1  Kompozycja Krzyżaków
2  Miejsca fikcyjne i historyczne w „Krzyżakach”
3  Henryk Sienkiewicz – biografia



Komentarze
artykuł / utwór: Charakterystyka pozostałych bohaterów Krzyżaków







    Tagi: