Opis bitwy pod Grunwaldem na podstawie „Krzyżaków”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Pod razami Polaków chwiała się coraz bardziej potęga Zakonu, kiedy powróciły chorągwie niemieckie, które rzuciły się w pogoń za Litwinami. Krzyżacy, przekonani o zwycięstwie, jechali w bezwładnych gromadach i niespodziewanie dla siebie stanęli w obliczu krwawej bitwy. Po chwili wahania zaczęli atakować zmęczone walką chorągwie polskie. Rozpoczęła się kolejna potyczka i szala zwycięstwa chyliła się ku Niemcom. Zastępy krzyżackie zaczęły śpiewać triumfalną pieśń, a jeden z Niemców rozpruł nożem brzuch konia, na którym siedział Marcin z Wrocimowic, trzymający chorągiew krakowską z orłem w koronie. Setki ramion, osłoniętych żelaznymi zbrojami, sięgnęło w stronę sztandaru, lecz Polacy rzucili się niczym lwy w obronie chorągwi, siejąc pogrom wśród nieprzyjaciela. Po zaciętej potyczce, z której żaden Krzyżak nie wyszedł żywy, nad polskimi zastępami pojawiła się odbita chorągiew. Okrzyk radości dodał sił Polakom, którzy z nowymi siłami uderzyli w Niemców. Krzyżacy, atakowani bez chwili wytchnienia, pod ciosami mieczów, siekier, toporów i maczug zaczęli ponownie ustępować, coraz częściej błagając o litość. Rycerze zagraniczny uciekali z przerażeniem z pola walki, pozostawiając za sobą swoje białe płaszcze. Przywódcy krzyżaccy z niepokojem obserwowali przebieg bitwy. Wielki mistrz, stający na czele szesnastu odwodowych chorągwi, dał znak do kolejnego ataku.

W tym samym czasie, przed trzecią linią polską, która jeszcze nie brała udziału w bitwie, pojawił się na wierzchowcu Zyndram z Maszkowic. Wśród polskiej piechoty stało kilka rot zaciężnych Czechów. Główna siła składała się z pułków konnych oraz z piechot miejskich i kmiecych, zbrojnych w rohatyny, oszczepy i osadzone na sztorc kosy. Zyndram rozkazał, by ruszyli naprzód ławą. Po paru minutach pułki najemne, wśród których byli kmiecie z Małopolski, Wielkopolski, Ślązacy i Mazurzy, dotarły na pole bitwy i wmieszały się między walczących.

W czasie bitwy król przez cały czas obserwował walkę i rozsyłał pachołków z rozkazami. Sam chciał również przyłączyć się do swoich poddanych, lecz dworzanie nie pozwolili opuścić mu wzgórza. Niespodziewanie nieopodal miejsca, w którym stał obóz Jagiełły, pojawiły się wyborowe chorągwie prowadzone przez wielkiego mistrza, który chciał zatoczyć koło, aby natrzeć na Polaków z boku. Kiedy dworzanie dostrzegli zagrożenie, nie było czasu na wycofanie się. Natychmiast zwinięto znak królewski, a pisarz królewski, Zbigniew z Oleśnicy, skoczył na koniu ku najbliższej chorągwi, wzywając pomocy. Przed władcą stanęła straż królewska, lecz tym razem Jagiełło nie dał się zatrzymać i stanął w pierwszym szeregu. Wkrótce ujrzeli niemieckie hufce, składające się z najzacniejszych rycerzy Zakonu. Na ich czele jechał sam wielki mistrz, który nie zwrócił uwagi na garstkę polskich rycerzy, stojących na uboczu. Króla dostrzegł jednak olbrzymi Niemiec i ruszył wprost na niego z wyciągniętą kopią. Jagiełło skoczył ku niemu, lecz Zbigniew z Oleśnicy uderzył na Krzyżaka z boku i uderzywszy go kopią w głowę, zwalił go na ziemię. W tej samej chwili ostrze miecza króla uderzyło w odsłoniętą głowę niemieckiego rycerza. W taki sposób zginął Dypold Kikieritz von Dieber. Rycerze ruszyli, aby pomścić jego śmierć, ale wielki mistrz zajechał im drogę, kierując ich na pole, gdzie rozgrywała się główna bitwa.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 


  Dowiedz się więcej
1  Krzyżacy – streszczenie
2  „Krzyżacy” – główne wątki
3  Czas i miejsce akcji „Krzyżaków”



Komentarze
artykuł / utwór: Opis bitwy pod Grunwaldem na podstawie „Krzyżaków”







    Tagi: